Atlas zbuntowany – Ayn Rand

Trudno w tej chwili mi określić, czego spodziewałem się po lekturze Atlasa. Nie spotkałem się wcześniej z jakimkolwiek streszczeniem powieści, recenzją, opinią zasłyszaną gdziekolwiek. Oczywiście, gdybym chciał, to w trymiga bym znalazł, ale nie w tym rzecz. Dodatkowo, zachęta umieszczona na tyle okładki też jakaś taka enigmatyczna, nie sposób na jej podstawie określić czy będziemy mieli do czynienia z kryminałem, romansem, filozoficzną rozprawą, utopijnym, bądź też antyutopijnym spojrzeniem na świat, psychologicznym dramatem, manifestem autorki, czy może wszystkim tym jednocześnie, w różnych proporcjach. Jak się zapewne już domyślasz, bo jesteś inteligentny/a i podejrzliwy/a (akurat), nie bez powodu wymieniłem właśnie takie opcje, a nie inne, bo „Atlas zbuntowany” jest okazałą fuzją tych gatunków literackich. Kwestii pochodzenia autorki nie będę roztrząsał, napomknę jedynie, że urodziła się gdzieś w Rosji (kto by ją tam ogarnął i nadążył za jej ogromem) pod nazwiskiem Rosenbaum, tak że dowcipy o rosyjskich żydach są bardzo nie na miejscu. Pomimo tego, nie ma innej możliwości, jak zaliczyć jej twórczość do nurtu literatury amerykańskiej i nie jest to bynajmniej moje widzimisię. Kniga z rasy tych, które przerażają swoim rozmiarem, bo ciężka, ubita, posiadająca blisko tysiąc dwieście stron w sporym formacie, czyli nie za bardzo nadająca się do zgrywania intelektualisty i czytania w autobusie, za to akuratna jako narzędzie zbrodni, bo jest czym pierdolnąć. Prawdę mówiąc, nie wiem ile Rand zajęło pisanie tej monumentalnej, potężnej niczym tytan Atlas powieści, ale szczerze wątpię, by były to dwa weekendy i jeszcze ciut, bo skala i rozmach zadziwia i materiały starczyłoby na trylogię.
Już podaję szczegóły.

Czytaj dalej „Atlas zbuntowany – Ayn Rand”

Reklamy

Mistrz i Małgorzata – Michaił Bułhakow

O Mistrzu i Małgorzacie powiedziano i napisano już chyba wszystko. Filar rosyjskiej literatury, a nawet wzrokowo pamiętam, że w jakimś polskim dzienniku powieść ta została okrzyknięta przez czytelników i ekspertów „powieścią XX wieku”, co się potwierdza w wielu osobistych rankingach. Powstająca w bólu przez 12 lat, wiecznie poprawiana, zmieniana i redagowana przez autora, jego opus magnum, dopieszczane bez końca. Jakby tego było mało, potem powieść była nadal „szlifowana”, ale już przez cenzurę sowiecką. Czego w tej książce nie ma. Komedia, tragedia, kryminał, baśń, religia, studium ludzkiej psychiki i charakteru, przegląd społeczeństwa ZSRR, Szatan, gadające koty i nagie kobiety. Serio, nie oszukuję, bo zdaję sobie sprawę jak wielu to zmobilizuje i zachęci do sięgnięcia po lekturę. Gadające koty zawsze przyciągną zainteresowanie.

Czytaj dalej „Mistrz i Małgorzata – Michaił Bułhakow”

Hrabia Monte Christo – Aleksander Dumas

Wątek zemsty hrabiego Monte Christo wielokrotnie pojawiał się w kulturze masowej. Nawet Mezo śpiewa, że żyję tylko zemstą jak Monte Christooo. A skoro Mezo tak śpiewa, to Dumas może poczuć się dumny. Jednak, jak by do tego nie podchodzić, to faktem jest, że Hrabia Monte Christo to klasyk literatury, ba, synonim klasyka literatury, a jego występowanie w kulturze masowej zasadniczo potwierdza tę pozycję i jednocześnie w żadnym przypadku nie jest w stanie mu ubliżyć. Trzy spore tomy (choć pewnie istnieją wydania zawierające całość w jednym tomie), przez które czytelnik przebija się z łatwością, przyjemnością obcowania z barwnym, acz nieskomplikowanym stylem pisarza. Czytaj dalej „Hrabia Monte Christo – Aleksander Dumas”