Traktat o łuskaniu fasoli – Wiesław Myśliwski

To był mój codzienny taniec z łopatą przy kopaniu mało istotnego rowu. Czasem rumba, czasem walc wiedeński, czasem przytulany – w zależności, czy ktoś patrzył. Partnerka mało wymagająca, toteż przymykała sękate oko na moje niedociągnięcia i drobne potknięcia, włącznie z ustawicznym deptaniem jej po pantoflu. Nasz związek był zgrany i może zbyt romantycznie do niego podchodziłem, bo kiedy ona pękła w trzonku, majster wręczył mi nową – dziewiczą blondynę – której chłodne drewniane ciało musiałem poznawać dłońmi od nowa. Wtedy zdałem sobie sprawę, że niepotrzebnie się angażuję, bo ta jasnowłosa również w końcu odejdzie (wszystkie odchodzą), a moja pasja tylko utrudni nam rozstanie. Cóż, taka praca – bezstresowa i regularnie opłacana, ale bez miejsca na wrażliwe zrywy.
Wtem obok, przez jedyny na wiosce trotuar przy którym miałem zaszczyt pracować, przechodził staruszek w zimie swojego życia. Powiedziałbym nawet, że dobiegającej końca zimie. W marcu swojego życia. Zagaił rozmowę. Odburknąłem coś i pomyślałem sobie „nie chce mi się z tobą gadać, ty stary rupieciu” (ech, ta dzisiejsza młodzież). Problem polegał na tym, że on nie chciał dialogu, bo jak sam przyznał, był trochę przygłuchy i prędzej zdołałby coś odczytać z ruchu moich ust, niż cokolwiek usłyszeć. Rozejrzałem się kontrolnie, uznałem, że przerwa dobrze mi zrobi, oparłem spracowane dłonie na łopacie i zacząłem słuchać staruszka. Ten opowiadał mi swoje życie. W ogóle i w szczególe. Gdzie był w czasie wojny, jak rzucano go z jednostki do jednostki. Jak z nostalgią słuchał nielegalnych audycji radiowych. O tym, jak powodzie zalewały mu regularnie rodzinny dom, jak boso i z trzewikami w dłoni szedł przez wodę do szkoły, bo miał tylko jedną parę butów. Jak przeżył synów i wnuków. Obdarzyłem staruszka sympatią i z coraz większym zaciekawieniem słuchałem jego swobodnie snutej historii, skromnej i pozbawionej patosu. Kiedy po blisko godzinie powróciłem do pracy, wciąż myślami byłem gdzieś poza rowem. Wielokrotnie czytałem różnego rodzaju wspomnienia tych sławnych i tych anonimowych osób, ale nic nie odda tej magii bycia jedynym słuchaczem, dla którego ktoś całkiem obcy otwiera serce, wytęża pamięć i opowiada. Opowiada, wygłaszając zachwycający monolog, a my możemy skupić się na jego reakcjach, grymasach, gestach i dopełniających całości starczych zanikach pamięci, próbach przypomnienia sobie jakiegoś szczegółu, szklących się oczach.
Ja byłem oczarowany, a smutkiem napełniła mnie dopiero zasłyszana niecały miesiąc później informacja, że staruszek umarł. Nadal lubię o sobie myśleć, że być może byłem ostatnią osobą, przed którą mógł się na tyle otworzyć.
Dlaczego o tym piszę? Bo lektura „Traktatu o łuskaniu fasoli” jak żywo przywołała w moich wspomnieniach obraz i opowieść tamtego staruszka.

Czytaj dalej „Traktat o łuskaniu fasoli – Wiesław Myśliwski”