Wszystko, co lśni – Eleanor Catton

Catton_Wszystko co lsni_mZeszłoroczne jury nagrody Bookera już wyraziło swoją opinię o powieści Catton. Efekt był mniej więcej taki, że mająca wtenczas 28 lat Nowozelandka została najmłodszą laureatką w historii tego wyróżnienia, a fakt, że Wszystko, co lśni (mające w oryginale 832 strony) jest najbardziej obszerną książką wśród nagrodzonych uważam za niewart wspomnienia. Bo jakie to ma znaczenie? Chyba tylko takie, że niektórzy musieliby wziąć urlop, by przeczytać tę powieść w zadowalającym czasie. Poza tym egzemplarz w przeciętnej damskiej torebce się raczej nie zmieści, więc nici z czytania w poczekalni do czegokolwiek i kogokolwiek. Mnie takie papierowe kolosy podniecają, taki już mój fetysz (jedyny, o którym nie boję się tutaj pisać), że aż sparafrazuję popularne powiedzenie każdego fana puszystości: kochanych kartek nigdy za wiele. Polskie wydanie powieści jest lepsze, bo ma sto stron więcej (pycha!) i grzbiet tak imponujący, że tytuł książki mieści się na nim wszerz, zamiast tradycyjnie wzdłuż. Zwiastuje to oczywiście długi dystans po przemierzenia literacko, może niekoniecznie od razu maraton, ale – powiedzmy – takie 5000 metrów, które w zupełności wystarczy, by na mecie (zakładając, że w ogóle tam dotrzemy) wypluć płuca i jeszcze kilka innych organów wewnętrznych. No, ale skoro rozgrzewkę mamy już za sobą, to proszę o zajęcie miejsc na linii startowej. Ty, chuda na końcu, nie rozpychaj się, co ty sobie wyobrażasz?

Czytaj dalej „Wszystko, co lśni – Eleanor Catton”